James White

James, een New Yorker in de twintig, probeert zijn zelf-destructieve gedrag te balanceren met de problemen binnen zijn familie.

Acteur Matthijs van de Sande Bakhuyzen deelt 'James White'
Geen pleister, wel een kus

Je kunt genoeg tegen hebben op James White. De hoofdrolspelers komen uit ‘Girls’ en ‘Sex and the City’, het lijkt nogal een ‘white people problems’ verhaal (misschien ook door de associatie met ‘Girls’ en het feit dat het een twintiger in NYC betreft) en dan ook nog een die zich vooral focust op een personage dat niet gelijk sympathie opwekt. Maar geef je de film het voordeel van de twijfel dan zul je overrompeld worden door een fijnbesnaarde film, waarbij het hoofdpersonage je eigen impuls tot wegduwen spiegelt. James White is een film waarbij vrijwel elke acteur schittert en de camera dienstbaar maar dansend zijn werk doet. 

De film was wellicht te low-key voor de Oscars, maar kreeg op andere festivals wel volop nominaties en prijzen. Voor schrijver/regisseur John Mond is het een debuutfilm vol autobiografische elementen, maar van alle kanten voelt de film volwassen aan. Juist door het simpel te houden en eerlijk te blijven werkt de film. Christopher Abbot en Cynthia Nixon (James & diens moeder in de film) konden allebei een goede rol gebruiken en dragen de film dan ook met verve. 

En het is nu eenmaal zo: mensen zijn soms verdrietig, maar dat is OK. Niet alles in het leven is even makkelijk, dat is OK. Soms weet je gewoon niet wat je moet doen, en ook dat is OK. Josh Mond laat ziekte, rouw en het vinden van berusting akelig dichtbij komen, iets waar de hoofdpersoon ook mee worstelt–en hij slaat terug met genoeg recalcitrant gedrag zodat jij het niet meer hoeft te doen. 

James White heeft geen moeite met het tonen van tederheid, pijn of lijden, maar doet dat vervolgens dan ook weer zonder er een statement van te maken. Het levert cinema op die onnodig tranen had kunnen trekken maar gek genoeg juist zalvend werkt, maar je moet het wel toestaan. Iets wat we vaker kunnen gebruiken: geen pleister op de wond, maar wel een kus.

Must-see, omdat:

  • 1. Deze film laat zien hoe pijnlijk, intiem, maar oh zo waardevol het echte leven is en kan zijn.
  • 2. James White naast een rauwe en wrede film, ook een film vol tederheid en liefde is.
  • 3. De relatie tussen James en zijn moeder ontzettend echt voelt. Regisseur Josh Mond baseerde de film grotendeels op zijn eigen leven en schreef de film met Christopher Abbot in gedachten. De twee zijn al lange tijd vrienden.
“We feel good things way up here, but we feel bad things way way way down there. And we gotta remember there's all this space in between... we gotta live in there too.”
Cynthia White (James White)
Kijk James White op Cinetree
  • Josh Mond
  • 2015
  • Christopher Abbott, Cynthia Nixon, Scott Mescudi
  • Drama
  • 85 minuten
  • 17 april 2019

Verdieping

Waarom praten over de dood zo belangrijk is
Picks
Waarom praten over de dood zo belangrijk is
De eerste samenwerking tussen regisseur Josh Mond en acteur Christopher Abbot
13:07
Short
De eerste samenwerking tussen regisseur Josh Mond en acteur Christopher Abbot

Filmclub

Join the club!
€5,99 p/m
  • Altijd 10 films die je gezien moet hebben
  • Wekelijks nieuwe filmkeuzes
  • Introducties door Cinetree Curators
  • Exclusieve uitnodigingen & extra’s
  • Elk moment opzegbaar
  • 30% korting op huurfilms uit het archief!

Beschikbaar via web en app. Op tablet, desktop of mobiel.

Cinetree
in de media