Wei

De Limburgse Jac legde jarenlang zijn ziel en zaligheid in het verzorgen van zijn wei (compleet met paarden, kippen en een moestuin). Nu bij hem dementie is geconstateerd, wordt alles anders. Niet alleen voor Jac, maar vooral ook voor zijn familie. Zoon Ruud legde het dementie- en mantelzorgtraject vast voor dit intieme portret.

Psychiater Dirk de Wachter over 'Wei'

Zorgen voor elkaar

Afscheid nemen, in welke vorm dan ook, is een van de zwaarste taken die we als mens hebben. Vaak denken we bij het afscheid nemen van onze geliefden aan het onvermijdelijke einde, maar eigenlijk begint zo’n proces al veel eerder dan op één specifiek moment. Iemand kan tenslotte fysiek nog wel aanwezig zijn, maar mentaal allang niet meer lijken op de persoon die je hebt gekend. Voor iedereen die enige ervaring heeft met dementie, zal dit helaas herkenbaar zijn.

Filmmaker Ruud Lenssen nam in zijn geval de camera ter hand en legde het onomkeerbare dementieproces van zijn vader Jac vast. In het intieme portret Wei zie je alle emoties, frustraties en leerprocessen die de familie doormaakt wanneer ze getroffen wordt door de dementie van vader Jac. De zorgen voor Jac worden groter en vooral Ria, Jac’s vrouw, moet steeds meer van haar eigen leven opgeven. Wij kunnen dan ook alleen maar bewondering hebben voor de liefde waarmee het gezin, ondanks alles, voor elkaar blijft zorgen. En dat maakt Wei ergens juist ook hoopvol in tijden als deze: als we ons blijven verbinden, als we rekening houden met elkaar en zorgen voor elkaar, maken we de situatie voor iedereen misschien een klein beetje draaglijker.

Must-see, omdat:

  • 1. Wei je laat zien dat een situatie altijd twee kanten heeft. Wanneer alles steeds moeizamer gaat, worden juist de kleine, liefdevolle momenten waardevoller dan ooit.

  • 2. Filmmaker Ruud (en tevens de zoon van vader Jac) afstand houdt, maar tegelijkertijd ongelofelijk dichtbij komt. Door de manier van filmen lijkt het haast alsof je er zelf bij bent.

  • 3. Familie boven alles, blijkt ook weer uit dit bijzonder ontroerende portret. Het verhaal is persoonlijk, maar het onderwerp is universeel en raakt ons allemaal.

“Wat wil je, Jac? Wil jij leven? Ja, ik ook.”

Ria (Wei)