Blauw

Blauw is een verhaal over hoe huiselijk geweld van generatie op generatie wordt doorgegeven. Met alle verwoestende gevolgen van dien.

Over de film

Peter (45) zit op de bank. Hij vertelt emotioneel over een traumatische ervaring uit zijn verleden. Zijn onvoorspelbare vader, zijn moeder in angst. De herinnering uit het verleden heeft nog steeds een grote invloed op het heden van Peter.

Blauw is een verhaal over hoe huiselijk geweld van generatie op generatie wordt doorgegeven. En alle verwoestende gevolgen die het met zich meebrengt.

Over de maker

Joren Molter (1993, Borgercompagnie) begon tijdens de theatervooropleiding De Noorderlingen met het regisseren van fictiefilms. Op zestien jarige leeftijd werd zijn film Vol van leven geselecteerd voor de debuut-competitie op het Nederlands Film Festival. Een jaar later regisseerde hij een deel van de mozaïek-film Foreigners, die zich afspeelt in New York, Berlijn en Groningen. Op zijn achttiende werd Joren aangenomen op de regie fictie-opleiding van de Nederlandse Filmacademie in Amsterdam.

Tijdens zijn opleiding regisseerde Joren vier korte films buiten de Filmacademie: De lullige levensloop van een saaie man en een drieluik over huiselijk geweld getiteld: Blauw, Elle Est Belle en Konijn met in de hoofdrollen Marcel Hensema, Wil van der Meer en Nadja Hüpscher. Jorens werk onderscheidt zich in zijn stijlvastheid. Thema’s als driften en zwaktes van de mens zijn vaak terug te zien in zijn werk. Met zijn eindexamenfilm In Kropsdam is iedereen gelukkig keert Joren voor even terug naar zijn Groningse roots waar zijn filmmakerschap begon. In deze film laat hij zien hoe een ogenschijnlijk vreedzame gemeenschap verbroedert over de rug van één persoon.

Must-see, omdat:

  • 1. De film laat zien hoe ernstig de gevolgen van huiselijk geweld zijn.

  • 2. Het verdriet en de emoties die huiselijk geweld oproepen indringend worden gebracht door de acteurs.

  • 3. Huiselijk geweld een ernstige zaak is en zoveel mogelijk aandacht verdient.

“‘Huiselijk geweld gebeurt allemaal achter gesloten deuren en het is tijd dat die deuren eens geopend worden.”

Joren Molter