Beanpole

Pijnlijk en indringend naoorlogs portret over twee gebroken vrouwen die allebei op een eigen manier met hun oorlogstrauma omgaan. Regisseur Balagov, beschouwd als grootste talent van de Russische cinema, werd geïnspireerd door het boek De oorlog heeft geen vrouwengezicht van Nobelprijswinnaar Svetlana Alexijevitsj. Balagov belicht de Tweede Wereldoorlog vanuit vrouwelijk oogpunt, een nieuwe insteek in de oorlogse filmgeschiedenis. Hartverscheurend, verwarrend en meeslepend.

Cinetree deelt 'Beanpole'

Must-see, omdat:

  • 1. Oorlogsverhalen altijd vanuit mannen worden verteld. Vrouwen zijn ook aan het front geweest. Vrouwen hebben ook gevochten. Vrouwen hebben ook een oorlogsverhaal. En dat verhaal zie je in Beanpole.

  • 2. Met een regisseur van 28 en een cameravrouw van 25 we kijken naar jong talent. En wat een talent! Met verborgen hints en eigen technieken kijken we naar een knap staaltje regisseer en filmwerk!

  • 3. Er daarnaast ook waanzinnig goed wordt geacteerd. Hoofdrolspeelster ‘bonenstaak’ won meerdere prijzen voor haar rol en zet een karakter neer wat je niet snel meer loslaat.

Film in feiten

  • 1. 34 miljoen Russen waren tijdens de Tweede Wereldoorlog in dienst, onder wie een miljoen vrouwen. Dat waren zusters in veldhospitalen, maar ook zeker scherpschutters en tankbestuurders.

  • 2. Balagov werd met Beanpole in Cannes bekroond tot beste regisseur en won hij de prijs van de internationale filmkritiek – een bevestiging van zijn status als internationaal filmwonderkind.

  • 3. Het zal de oplettende kijker opvallen dat een deel van het verhaal zelfs in de terugkerende kleuren zit. Rood is de kleur van trauma, groen van het leven. Deze kleuren komen veelvoudig terug door de hele film.

“Where would he have seen a dog? They've all been eaten.”

Nikolay Ivanovich (Beanpole)