Dior and I

In juli 2012 wordt modeontwerper Raf Simons onverwachts benoemd tot ‘creative director’ van modehuis Dior. Acht weken de tijd heeft Simons om een gloednieuwe, wervelende haute couture-show op poten te zetten. Maar of dat gaat lukken… Dior and I toont op speelse wijze de worstelingen van een modegenie. Niet de eerste documentaire over mode, maar wél één van de allermooiste.

Rapper & schrijver Sef over 'Dior and I'

Het is juli 2012 en het vaste personeel van Dior is samengekomen om de nieuwste aanwinst van het modehuis - de 44-jarige ontwerper Raf Simons - te verwelkomen. “Bienvenue dans notre maison”, zegt een imposante, streng uitziende man. Vijftig paar ogen kijken Simons nieuwsgierig aan: wie is deze introverte man? In de tussentijd staat de verlegen modeontwerper er ietwat ongelukkig naast; onzeker bijna, alsof hij het zelf allemaal ook nog niet kan geloven. Want echt kunnen wennen aan het idee heeft Simons niet: hij is namelijk vrij plotseling aangesteld als de kersverse ‘creative director’ van het modemerk. Zijn voorganger (John Galliano) moest de mode-arena vroegtijdig verlaten. Gedwongen, welteverstaan, maar daarover wordt in deze film met geen woord gerept.

Acht weken de tijd heeft Simons. Acht weken om een spectaculaire ‘haute couture selectie’ op poten te zetten. Normaal gesproken staan daar minimaal vier maanden voor, maar de modewereld kent geen genade: er moet en zal een couture-show komen - en daar zal Simons voor zorgen. Vanuit dit oogpunt bekeken is het dus niet zo heel verwonderlijk dat de beste man in Dior and I met name een heleboel stress en zenuwen uitstraalt. Stress en wanhoop waar je ook als buitenstaander soms maar moeilijk naar kunt kijken. Toch is het precies die spanning die deze documentaire zo waanzinnig leuk maakt.

Dior and I begint met een flashback naar de (dan nog) levende Christian Dior: het brein achter dit grote modemerk. De man wiens naam synoniem staat voor de Franse haute couture. Een elegant, zwart jurkje zwiert langzaam voorbij. Welvarende dames kijken met trots gelaat de camera in, terwijl hun partners - allen gekleed in strakke smokings - hen zelfverzekerd begeleiden. Er is veel te zien, in die eerste beelden van Dior and I, maar één element overheerst: de exponentiële luxe. Want als Christian Dior één ding belangrijk vond, dan was het ‘splendeur’.

Vijfenvijftig jaar later ligt de toekomst van Dior echter in de handen van iemand anders. Iemand wiens signature dish niet bepaald ‘overdadig’ valt te noemen, maar juist ‘integer’. De aanstelling van Simons was dan ook geen voor de hand liggende keuze, stelt Cathy Horin (modecriticus van The New York Times). Niet alleen stond Simons destijds nog bekend als ‘de man van de minimalistische ontwerpen’; hij hield er ook nog eens een totaal andere werkwijze op na. En die werkwijze zorgt bij het vaste personeel voor de nodige onrust.

Stress, spanning en sensatie is wat Dior and I karakteriseert, maar de prachtige beelden (begeleid door fijne muziek en een kalme voice-over) maken deze documentaire toch een feest om naar te kijken. Het is misschien niet de enige film die over een modehuis gemaakt is, maar wel één van de allermooiste. In Dior and I zien we de worsteling van een genie. Iemand die het niet makkelijk vindt om iets te creëren, maar daar wél héél erg goed in is (aldus curator Sef).

Must-see, omdat:

  • Dior and I absoluut niet slechts leuk is voor modeliefhebbers of fashion guru’s. Zelfs als je helemaal niéts met mode hebt, is deze documentaire een wervelende (en leerzame) kijkervaring.

  • Deze documentaire je een kijkje achter de schermen geeft van de (normaal gesproken) gesloten deuren van de haute couture. En niet geheel onbelangrijk: het prachtige Parijs heeft ook een prominente rol gekregen.

  • Regisseur Frédéric Tcheng de koning van de modefilms is. Eerder al maakte hij films over Diana Vreeland en Roy Halston Frowick. Als geen ander weet Tcheng hoe het intense proces van een modecollectie (van het prille begin tot het spectaculaire eind) in beeld moet worden gebracht.

“I have an idea, but it’s very extreme”.

Raf Simons

Deze film werd ook geselecteerd door Yousef Gnaoui

Belgica