La Grande Bellezza

Zelden werd een film in de geschiedenis zo goed ontvangen als La Grande Bellezza. Geen krant liet het na dit meesterwerk met vijf sterren te bekronen. Het overdonderende succes van Sorrentino’s ‘Grote Schoonheid’ is betoverend, ironisch en misleidend tegelijk. Dit mág je niet missen!

Cinetree-founder Hanna Verboom deelt 'La Grande Bellezza'

Rome zien, en dan sterven

Door Bo Courant

Wat is de zin van het leven? Heeft het leven überhaupt een doel of een betekenis? En wanneer ben je ‘zinvol bezig’ - en wanneer niet? Voor de één is het antwoord op zulke vragen een fluitje van een cent; voor een ander zijn het de worstelingen van het leven. Er is maar weinig voor nodig om je compleet te verliezen in dit soort complexe vraagstukken; om jezelf al snel tot de loser van het leven uit te roepen en het allemaal als zinloos te bestempelen. Want wanneer mag je een leven succesvol noemen?

Dat dit alles volledig te maken heeft met je eigen mindset en overtuiging, bewijst Jep Gambardella (Toni Servillo) in het met prijzen overladen La Grande Bellezza. Jep is 65, journalist, een in-de-vergetelheid-geraakt schrijver en zelfverklaard koning van de Romeinse high society. Zijn eerste novelle was een daverend succes, maar ondanks het feit dat Jep al jaren roept aan zijn tweede boek begonnen te zijn, heeft hij sindsdien geen letter meer op papier gezet. Jep Gambardella is rijk - in bezit dan. Aan luxe en weelde niets tekort, maar de inhoud van zijn leven voelt leeg en doelloos. Met weemoed kijkt hij terug op een leven vol gemiste kansen en verloren liefdes.

De nieuwste film van Paolo Sorrentino (bekend van onder meer Il Divo en La Giovinezza) werd direct als de moderne versie van Fellini’s La Dolce Vita gezien. Dat is nogal een vergelijking. Toch begrijp je na het zien van La Grande Bellezza direct waar die vergelijking vandaan komt; niet alleen roept de episodische stijl en het overkoepelende thema direct de sfeer van La Dolce Vita op, maar vooral de grote hoofdrolspeler in beide films - het wonderschone Rome - doet de gelijkenis eer aan. Voor wie nog nooit in Rome is geweest, moet La Grande Bellezza dan ook een ware verademing zijn. Regisseur Paolo Sorrentino overspoelt zijn kijkers met de mooiste, meest betoverende beelden uit de stad der romantiek. Goed verstopte binnentuinen, een adembenemend vergezicht vanaf de Gianicolo, de magische fonteinen op Piazza Navona: zoveel schoonheid in 142 minuten zag je niet eerder.

Toch is La Grande Bellezza meer dan een portret van het hedendaagse Rome alleen. “De grote schoonheid” van de stad (de letterlijke vertaling van La Grande Bellezza) weerspiegelt ook direct de enorme façade die Jep en zijn zelfvoldane vrienden omhoog proberen te houden. “Want uiteindelijk is uiterlijk toch ook alleen maar schijn”, lijkt Sorrentino te willen zeggen. Als de personages in deze film dan ook maar iets met elkaar gemeen hebben, is het de oeverloze pretentie waarvan ze zichzelf proberen te overtuigen. Met een zeker ‘dedain’ kijkt Jep neer op zijn feestende, quasi-gelukkige vrienden. Voor hem is duidelijk dat achter al die grootse praatjes en overdreven rijkdom een existentiële leegte schuilgaat. De hyper-decadente feesten op die Romeinse penthouse-daken (inclusief reusachtige giraffen en ronddwarrelende flamingo’s) zijn voor hem weinig bevredigend. Hij zal op zoek moeten gaan naar zin en inhoud in zijn wonderlijke spiegelpaleis, maar lukt dat nog wel?

La Grande Bellezza is een film van ongekend niveau; een ontmaskering van de zelfingenomen beau monde van Rome, maar vooral ook een eerbetoon aan de eeuwige schoonheid van de stad. Sorrentino’s extravagante stijl (totaal over de top en volledig ongrijpbaar) maken van een film zonder duidelijk verhaal een wervelende ervaring. Probeer vooral niet om deze film te begrijpen want dan zul je met lege handen achterblijven. Ga maar gewoon kijken; je zult er geen spijt van krijgen.

Must-see, omdat:

  • 1. Er in de geschiedenis van de film zelden een werk was die zó veel prijzen won. Voorbeeld nodig? Wat dacht je van een Oscar, Golden Globe, BAFTA, Gaudi, Goya, and so on… Mag je zelf nog even beslissen of je dat terecht vindt.

  • 2. La Grande Bellezza een gratis rondleiding geeft door de oudste, mooiste en vooral meest romantische stad van de wereld. In de film bezwijkt zelfs iemand aan de overrompelende schoonheid van de stad (het zogenaamde Stendhal-syndroom).

  • 3. Sorrentino niet alleen het oude Rome van haar beste kant laat zien, maar ook de over-de-top feestjes en hypermoderne elementen een plekje geeft. Zo verschillend zag je Rome nooit!

“We’re all on the brink of despair. All we can do is look each other in the face, keep each other company, joke a little… don’t you agree?"

Jep (La Grande Bellezza)

Deze films werden ook geselecteerd door Hanna Verboom

Green Book

The Red Turtle

5 Broken Cameras

170 Hz

The Idiots

Still Alice

A Late Quartet

Pride

Virgin Mountain